Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...

16 ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΕΜΦΕ ΒΑΖΟΥΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Μια προηγούμενη περίοδο οι φοιτητές σ’όλη την Ελλάδα δίναμε τη μάχη με τις κινητοποιήσεις μας για την ανατροπή του νόμου πλαίσιο που τσακίζει τα δικαιώματά μας  (διαγραφές φοιτητών, κατάργηση ασύλου, διάλυση πτυχίων, αυταρχικοποίηση των σπουδών, κατάργηση μέριμνας κπλ). Σε αυτόν τον αγώνα είχαμε να αντιμετωπίσουμε τη καταστολή και την τρομοκρατία της κυβέρνησης. Είτε αυτή ήταν καταστολή στο πεδίο του δρόμου, είτε απειλές του υπουργείου για χαμένα εξάμηνα και κόψιμο της χρηματοδότησης αν δε σταματήσουν οι κινητοποιήσεις, είτε αυτή ήταν κατασυκοφάντηση και τρομοκρατία από τα ΜΜΕ απέναντι στους αγώνες μας.

Δυστυχώς όμως στη μάχη του κινήματος απέναντι στην  κυβέρνηση και στο νόμο είχαμε να αντιμετωπίσουμε και εχθρούς  στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Ο λόγος για τους 173 καθηγητές  του ΕΜΠ που σα μακρύ χέρι του υπουργείου μέσα στις σχολές υπέγραψαν ένα χαρτί όπου απαιτούσαν το σταμάτημα των καταλήψεων και διέδιδαν σε άγαστη συνεργασία με το υπουργείο και τους προωθούμενους από τα ΜΜΕ δήθεν     «αγανακτισμένους» φοιτητές ότι οι καταλήψεις δυσφημούν το πανεπιστήμιο. Επίσης μάλιστα, καλούν την πρυτανεία να εφαρμόσει άμεσα το νόμο βρίσκοντας πως μπορεί να αξιοποιηθεί και να βελτιωθεί στην πορεία!  Δίπλα παρατίθενται οι 16 εξ’αυτών που είναι στη σχολή μας (Αλεξόπουλος Θ. ,Ασημακόπουλος Μ, Βλαστού Ρ, Γιούνης Χ, Ευταξιόπουλος Δ, Ζεργιώτη Ι, Κόκκορης Μ, Λαμπροπούλου Σ, Μακροπουλου Μ, Παπαγιάννης Α, Ράπτης Ι, Ράπτης Κ, Σταυρακάκης Ν, Συμβώνης Α, Τσιπολίτης Γ, Φωκίτης Ε)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

Οι συγκεκριμένοι καθηγητές συνειδητά επέλεξαν στρατόπεδο. Επέλεξαν τη μεριά του υπουργείου στην αντιπαράθεση του φοιτητικού (και ευρύτερα εκπαιδευτικού) κινήματος ενάντια στο νόμο. Αποτελούν τη αντιδραστική συμμαχία της κυβέρνησης εντός των σχολών για να καμφθούν οι αντιδράσεις και να περάσει η επίθεση.

Δεν είναι τυχαίο που οι καθηγητές αυτοί είναι γνωστοί για την αντιδραστική στάση τους απέναντι στους φοιτητές και τα δικαιώματά τους. Είναι οι ίδιοι που αυθαιρετούν επανειλημένα στο φοιτητικό σώμα αδιαφορώντας για στοιχειώδη δικαιώματα που έχουμε αλλά και με τη γενικότερη στάση τους  δρουν εχθρικά προς το κίνημα. Μερικά μόνο παραδείγματα είναι ο Κόκκορης που διέδιδε κείμενο ενάντια στο άσυλο και τις καταλήψεις, ο Σταυρακάκης (πρόεδρος ΠΟΣΔΕΠ) στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην κινητοποιούνται οι καθηγητές, ο Τσιπολίτης που κόβει μαζικά τους φοιτητές εδώ και χρόνια αυθαιρετώντας διαρκώς, ο Συμβώνης που ακυρώνει ολόκληρα θέματα για ένα λάθος και μηδενίζει γραπτά αν υποψιαστεί(!) αντιγραφή χωρίς να υπάρχει καμιά απόδειξη για αυτό κ.ά. Μάλιστα, οι Συμβώνης, Λαμπροπούλου και Βλαστού είναι και καθηγητές του πρώτου έτους-εικόνα για το αντιδραστικό τοπίο που δημιουργείται ήδη από την αρχή της σχολής για τους συναδέλφους του πρώτου έτους.

Οι καθηγητές έχουν συγκεκριμένες θέσεις εξουσίας απέναντι στο φοιτητικό σώμα και συγκεκριμένους κοινωνικούς ρόλους να υλοποιούν τις εκάστοτε αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στις σχολές έχοντας και άμεσο συμφέρον από αυτό. Για αυτό το λόγο τόσες και τόσες φορές στέκονται ενάντια στους φοιτητές, τους αγώνες τους και τα δικαιώματά τους. Είτε συμβάλλοντας με τις  αυθαιρεσίες τους στην εντατικοποίηση των σπουδών και το αυταρχικό περιβάλλον που προωθεί το υπουργείο, είτε παίρνοντας εκδικητικές αποφάσεις για χαμένες εξεταστικές λόγω καταλήψεων όπως προσπάθησαν να κάνουν και στη σχολή μας, είτε και τασσόμενοι ανοιχτά υπέρ του υπουργείου και της μεταρρύθμισης όπως οι εν λόγω καθηγητές.

Έτσι, η μάχη για την ανατροπή του νόμου αλλά και γενικότερα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας περνάει και μέσα από την αντιπαράθεση με το καθηγητικό σώμα και ιδίως με το πιο αντιδραστικό μπλοκ από αυτούς (όπως οι παραπάνω καθηγητές-τσιράκια του υπουργείου). Δε θα μείνουμε αμέτοχοι στον πόλεμο που μας εξαπολύουν! Θα αντιπαρατεθούμε με όλους αυτούς που τσακίζουν τα δικαιώματά μας με κάθε μέσο και τρόπο! Είτε είναι η κυβέρνηση και το υπουργείο, είτε είναι συμμάχοι τους μέσα στις σχολές όπως καθηγητές και καθεστωτικές παρατάξεις.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               
ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ...

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011

ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ 48ΩΡΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Η διήμερη πανελλαδική – πανεργατική απεργία της 19 – 20ης Οκτώβρη με τις διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα να έχουν πρωτοφανή συμμετοχή αποτελεί μια δυναμική απάντηση του λαϊκού κινήματος απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική που τσακίζει κάθε λαϊκό κεκτημένο στο πέρασμά της. Για δύο μέρες εκατοντάδες χιλιάδες λαού, πολιόρκησαν τη Βουλή, που θωρακισμένη πίσω από τα ΜΑΤ και τόνους χημικών, ψήφισε το πολυνομοσχέδιο της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, των χιλιάδων απολύσεων και της νέας φορομπηξίας. Με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, εκατοντάδες χιλιάδες λαού που βλέπουν μέρα με τη μέρα τη ζωή τους να χειροτερεύει, κατήγγειλαν την ασκούμενη πολιτική και απαίτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης και την αποχώρηση της τρόικας και της πολιτικής της. Έτσι, το μεγαλειώδες αυτό πανεργατικό απεργιακό διήμερο δείχνει ότι ο λαός αντιστέκεται μαζικά και δυναμικά και δίνει ελπίδα και δύναμη για τη συνέχιση των εργατικών-λαϊκών αγώνων για την ανατροπή αυτής της κατάστασης και το δρόμο για μια άλλη διέξοδο με άξονα την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας κόντρα στο «μεσαίωνα» που μας ετοιμάζουν. 

Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι μοναδικός σύμμαχος της κυβέρνησης παραμένουν πλέον οι δυνάμεις καταστολής, που και τις δυο μέρες προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εκκενώσει το Σύνταγμα από τις χιλιάδες λαού που βρίσκονταν εκεί. Η εκτεταμένη χρήση χημικών κατέληξε στο θάνατο ενός αγωνιστή συνδικαλιστή του Δημήτρη Κοτζαρίδη μέλος του ΠΑΜΕ. Η κυβέρνηση έβαψε τα χέρια της με αίμα δείχνοντας ότι πλέον δεν ενδιαφέρεται για τίποτα πέρα από την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της, ακόμα και αν αυτή περνάει μέσα από θανάτους διαδηλώτών. Οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας αποτελούν πλέον το μόνο μέσο της κυβέρνησης για να περάσει τα βάρβαρα μέτρα της. 

Η πολιτική επιλογή του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ να απαγορέψει τη προσέγγιση στη βουλή σε σωματεία και διαδηλωτές δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τη δολοφονική επίθεση από ομάδες του αναρχικού χώρου με πέτρες και μολότοφ στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, μέσα στο σώμα των διαδηλωτών. Αυτή η επίθεση έδρασε προβοκατόρικα και συνέβαλλε στη διάλυση της συγκέντρωσης καθώς και είχε ως αποτέλεσμα τραυματισμούς εργαζόμενων και νεολαίων που διαδήλωναν ενάντια στην κυβέρνηση και την αντιλαϊκή πολιτική. Λειτούργησε στη κατεύθυνση της αστυνομίας, δίνοντας της πάτημα για διάλυση της πορείας. Τέτοιου τύπου επιθέσεις από αυτές τις ομάδες με τέτοια μέσα - που και εμείς έχουμε δεχθεί στο παρελθόν(επίθεση στην κατάληψη μεταλλειολόγων) - στρέφονται αντικειμενικά ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Συμβάλλει στην αύξηση του φόβου στο πεδίο του δρόμου, μετατοπίζει την κουβέντα από τη μεγαλειώδη απεργιακή διαδήλωση στην απογοήτευση για τις αντιπαραθέσεις μεταξύ πολιτικών χώρων και απωθεί κόσμο από το να απεργήσει και να διαδηλώσει ξανά στο μέλλον. Το λαϊκό κίνημα θα τσακίσει όποιον στρέφεται εναντίον των εργαζόμενων και της νεολαίας, ότι κι αν αυτός επικαλείται όταν δρα προβοκατόρικα και ζημιογόνα προς αυτό.

Δε μπορούμε να μην κριτικάρουμε όμως και την πολιτική επιλογή των μπλοκ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ να στήσουν υγειονομικές ζώνες μπροστά στη βουλή απαγορεύοντας στους χιλιάδες διαδηλωτές να προσεγγίσουν τη Βουλή την Πέμπτη, που αποτέλεσε επί της ουσίας μια επιλογή του ΚΚΕ να μονοπωλήσει στην περικύκλωση της βουλής και να επιβάλει τη δική του πολιτική λογική και στόχευση (αυτή της διασφάλισης της ομαλότητας κατά την ψήφιση του Πολυνομοσχεδίου κόντρα στις συγκρουσιακές διαθέσεις χιλιάδων διαδηλωτών). Ήδη από την προηγούμενη μέρα πολλές χιλιάδες διαδηλωτών με τα σωματεία τους είχαν δώσει μαχητικά και συγκρουσιακά τη μάχη μπροστά και γύρω απ’τη βουλή δείχνοντας ποιές ήταν οι διαθέσεις τους για την επόμενη μέρα που ψηφιζόταν το νομοσχέδιο. Εμπόδισαν να προσεγγίσουν τη Βουλή ακόμα και σωματεία που έχουν δεχτεί την επίθεση της κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής τις τελευταίες μέρες, (πχ την ΠΟΕ-ΟΤΑ, που ακόμα αντιστέκεται στην πολιτική επιστράτευση). Επίσης ποτέ δεν αποφάσισε ο φοιτητικός μας σύλλογος-και ούτε πρόκειται-να αποκλείσει άλλους φοιτητικούς συλλόγους καθώς και σωματεία απ’το να διαδηλώσουν μπροστά από τη βουλή. Με τις αλυσίδες της περιφρούρησης στραμμένες στους - εκτός ΠΑΜΕ - διαδηλωτές, κάθε άλλο παρά την περικύκλωση της Βουλής μπορούν να ισχυριστούν ότι υλοποίησαν και η δυσφορία του κόσμου απέναντι σε αυτό ήταν εμφανής. Με τη στάση τους συνέβαλαν στο σχεδιασμό της κυβέρνησης, να κάνει άβατο για το λαό τη Βουλή και την πλατεία Συντάγματος.

Σε μια στιγμή που η νίκη του λαού επιτάσσει τη μεγαλύτερη δυνατή πολιτική ενότητα, για να οξύνει την αστάθεια αυτής της κυβέρνησης και του συστήματος, πρέπει σύσσωμο το λαϊκό κίνημα (και κάθε πολιτική του συνιστώσα), ενωμένο να βγει ακόμα πιο μαχητικά για τις νέες μάχες που έρχονται. Είναι καθήκον όλων να στηρίξουμε το δίκαιο αγώνα του λαού, να σπάσουμε την τρομοκρατία και να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση, την πολιτική τους και το σύστημα. Με ακόμα πιο μαχητικό και μαζικό τρόπο, με συντονισμό των αγώνων, σύνδεση νεολαίας και εργαζομένων και ακόμα μεγαλύτερες απεργίες μπορούμε και πρέπει να συνεχίσουμε από δω και πέρα μέχρι την ανατροπή και τη νίκη. 

ΟΙ ΕΓΚΑΘΕΤΟΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ (ΞΑΝΑ)ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ


Για άλλη μία φορά γίναμε μάρτυρες φαινομένων καθηγητικού ρεβανσισμού εν μέσω φοιτητικών κινητοποιήσεων. Πιο συγκεκριμένα την Παρασκευή 7/10 μια αισχρή μειοψηφία καθηγητών (ακολούθων της Διαμαντοπούλου) «αποφάσισε» ότι οι φοιτητές της σχολής θα χάσουν το χειμερινό κομμάτι της επαναληπτικής εξεταστικής. 

Αυτή η κίνηση δεν είναι καθόλου τυχαία. Οι κινητοποιήσεις ολόκληρου του φοιτητικού κινήματος ένα μήνα τώρα (καταλήψεις, συνελεύσεις, πορείες) ενάντια σε ένα νόμο που ψηφίστηκε εν μέσω καλοκαιριού και προβλέπει τα χειρότερα για τους φοιτητές (διαγραφές, κατάργηση ασύλου, διάλυση πτυχίων, κατάργηση μέριμνας) έδειξαν πως ο ανυποχώρητος αγώνας για την ανατροπή του νόμου είναι μονόδρομος. Οι καθηγητές λοιπόν επέλεξαν αντί να σταθούν στο πλευρό των φοιτητών να υποστηρίξουν τη μεταρρύθμιση επικαλούμενοι τις απειλές του υπουργείου θέλοντας να εξασφαλίσουν τη καλύτερη γι αυτούς «θέση» μετά την εφαρμογή του νόμου αλλά και να συνεχίσουν το ρόλο τους ως υλοποιητές της μεταρρύθμισης εντός των σχολών.

Η στάση τους στη γενική συνέλευση τμήματος της ΣΕΜΦΕ ήταν εξαρχής προφανής.  Ήταν προσυμφωνημένο να ψηφίσουν ένα πρόγραμμα εξεταστικής και εξαμήνων εξαιρετικά εκδικητικό για τους φοιτητές. Πρόγραμμα που καταργούσε τη μισή επαναληπτική εξεταστική και προέβλεπε μάθημα 13 εβδομάδων σύμφωνα με τις επιταγές του υπουργείου. 11 καθηγητές, που οι περισσότεροι έχουν υπογράψει για ανοιχτές σχολές και υπέρ του νόμου, αποφάσισαν στις πλάτες των φοιτητών για το μέλλον τους. Πιο συγκεκριμένα όχι μόνο δεν ενημέρωσαν τους φοιτητές για το τμήμα αλλά απέκλισαν και όλους τους εκπροσώπους τους από αυτό, έτσι ώστε να μειωθεί η απαρτία και να περάσουν την απόφαση πιο εύκολα!

Εμείς από πλευράς μας πιστεύουμε ότι όχι μόνο οι εξεταστικές δεν πρέπει να χαθούν αλλά και ότι τα εξάμηνα μπορούν να γίνουν και όχι μάλιστα σύμφωνα με το πρόγραμμα του υπουργείου. Πράγμα το οποίο έχει ξαναγίνει το 06-07 όταν οι φοιτητές κινητοποιούνταν για 3 μήνες, μπλόκαραν την αναθεώρηση του άρθρου 16  και το υπουργείο απειλούσε με τον ίδιο τρόπο. Είναι ζήτημα ολόκληρου του φοιτητικού συλλόγου και υπόθεση του καθενός από εμάς να εξασφαλίσουμε ότι θα αγωνιζόμαστε για την προάσπιση των κεκτημένων μας και δεν θα ενδίδουμε στους εκβιασμούς καθηγητών και υπουργείου. Θέλουν να μας κάνουν να φοβόμαστε να αγωνιστούμε, να μας εκβιάσουν έτσι ώστε να μην αντιδράμε μέσω της συνεχιζόμενης διαδικασίας της πειθάρχησης (όπως κάνει και ο νόμος).

Συγκεκριμένα απέναντι σε αυτόν τον εκβιασμό εμείς απαντάμε πως κανένα εξάμηνο και καμία εξεταστική δεν θα χαθεί. Το χειμερινό κομμάτι της εξεταστικής υπάρχει χρόνος να γίνει μετά το πέρας των εαρινών εξετάσεων. Το ζήτημα είναι πως είναι υπόθεση όλων η εξεταστική να μην χαθεί για να δείξουμε πως απέναντι στις εκδικητικές κινήσεις καθηγητών και υπουργείου διασφαλίζουμε τα κεκτημένα μας και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Είναι υπόθεση όλων μας να καταστήσουμε ανεπιθύμητους τους καθηγητές που είναι με το νόμο που διαλύει τα πάντα μέσα στο πανεπιστήμιο. Απέναντι στους εκβιασμούς του υπουργείου(13 εβδομάδες μαθήματος, χαμένες εξεταστικές, εξεταστικές μετά το πέρας των μαθημάτων για να χαθούν) και των καθηγητών απαντάμε πως δεν υποχωρούμε και συνεχίζουμε μέχρι την ανατροπή του νόμου.
ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΛΑ ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ: 
ΕΞΩ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΝΕΤ


Φοιτητές εισβάλλουν στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, στην προσπάθειά τους να ακουστούν στην κοινωνία. 

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


Τα τελευταία 35 χρόνια υπάρχουν συνέχεις προσπάθειες από πλευράς εκάστοτε υπουργείου και κυβέρνησης να περάσουν έναν νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τελικά το κατάφεραν στις 24 Αυγούστου με την «ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση» των 250 βουλευτών. Αυτή η επιμονή όχι μονό δεν είναι τυχαία αλλά αποτυπώνει και τις στοχεύσεις του κεφαλαίου στην εκπαίδευση, που ειδικά τώρα, ψάχνει νέους τρόπους επιβολής, κυριαρχίας και επέκτασης εις βάρος του λαού.


Για τις εκάστοτε κυβερνήσεις το φοιτητικό κίνημα ήταν και θα συνεχίσει να είναι ένας από τους χειρότερους τους εφιάλτες. Η νεολαία αποτελεί εκείνο το εκρηκτικό κομμάτι που σε κάθε κοινωνικό αγώνα δηλώνει το παρόν, ως κομμάτι του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, που έχει μπλοκάρει νόμους για την εκπαίδευση και αναθεωρήσεις. Στην εποχή του μνημονίου λοιπόν όπου το μέλλον που μας ετοιμάζουν, μετά το πέρας των μεταρρυθμίσεων που τώρα προκρίνουν, θα είναι ακόμα χειρότερο από το παρόν που βιώνουμε δεν υπάρχει χώρος για συλλογικούς αγώνες, διεκδικήσεις και συγκρουσιακές πρακτικές, δεν θέλουν να υπάρχει το ίδιο το φοιτητικό κίνημα με τη μορφή που σήμερα έχει.

Γι’ αυτό λοιπόν ψήφισαν έναν νόμο που προβλέπει διαγραφές στα ν+2, καταργεί το άσυλο, διαλύει τα πτυχία, αυταρχικοποιεί τις διοικήσεις και διαλύει την φοιτητική μέριμνα. Αυτά έχουν ως στόχο να διαμορφώσουν έναν φοιτητή πλήρως πειθαρχημένο μέσα σε ένα εντατικοποιημένο περιβάλλον σπουδών: μας θέλουν να διαβάζουμε όλοι μέρα, με την απειλή της διαγραφής, να λειτουργούμε ανταγωνιστικά και ατομικά για να πάρουμε ένα πτυχίο χωρίς δικαιώματα μέσα σε ένα ίδρυμα με δοτές και διορισμένες διοικήσεις, χωρίς άσυλο και μέριμνα. Μας θέλουν μακριά από τις διαδικασίες του φοιτητικού μας συλλόγου, για να μην αντιδράμε και να μην κινητοποιούμαστε απέναντι σε όσα ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς. Το ιδεολόγημα του ατομικού δρόμο, που επιβάλλει η κυρίαρχη ιδεολογία, έναντι των συλλογικών διεκδικήσεων σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω προετοιμάζουν το σημερινό φοιτητή να γίνει αυριανός εργαζόμενος χωρίς δικαιώματα που δεν θα απεργεί, δεν θα κατεβαίνει στο δρόμο, δεν θα αντιδρά συλλογικά, έχοντας μάθει πως θα πρέπει να είναι ήδη από το πανεπιστήμιο( επειδή στον καπιταλισμό η εκπαίδευση επιτελεί διπλό ρόλο: προσδίδει τις δεξιότητες και τις γνώσεις που επιτρέπουν στον εκπαιδευόμενο να ασκήσει τον μελλοντικό κοινωνικό του ρόλο και μεταδίδει-επιβάλλει την κυρίαρχη ιδεολογία).

Τι σημαίνει ότι διαγραφόμαστε στα ν+2;
Σημαίνει ότι η διάρκεια φοίτησης στη σχολή μας αλλά και σε όλες τις πολυτεχνικές σχολές είναι 7 χρόνια. Θα σπουδάζουμε δηλαδή κάτω από ακόμα πιο δυσχερείς όρους αφού σε ένα πανεπιστήμιο που: θεσμοθετούνται υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και αλυσίδες μαθημάτων (για παράδειγμα αν δεν έχεις περάσει φυσική 1 δεν μπορείς να δώσεις τη 2), μετά από τρεις φορές που δίνεις ένα μάθημα εξετάζεσαι από ειδική επιτροπή, αν δεν εγγραφείς σε δύο εξάμηνα διαγράφεσαι, υπάρχουν πειθαρχικές διώξεις για όσους φοιτητές τολμούν να αγωνιστούν, αν δεν έχεις περάσει ένα συγκεκριμένο αριθμό μαθημάτων δεν προχωράς εξάμηνο, που στο τέλος διαγράφεσαι και στα ν+2 (για όσους δουλεύουν με ένσημα(!!!) στα 2ν....) δημιουργείται ένα τοπίο που σχεδόν κανείς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.  Όλα αυτά έχουν ως στόχο να μας κάνουν να εντρυφήσουμε στον ατομικό δρόμο, δηλαδή να διαβάζουμε όλη μέρα με την απειλή της διαγραφής, να μην ασχολούμαστε με τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου (γενικές συνελεύσεις κτλ), να πειθαρχούμε στους καθηγητές που αυθαιρετούν εις βάρος μας, να μην κατεβαίνουμε στο δρόμο και να διεκδικούμε συλλογικά εντός και εκτός σχολής, να πειθαρχούμε στους αυριανούς μας εργοδότες. Η αλλαγή αυτή αποτελεί μια τομή για το πως ήταν το πανεπιστήμιο σήμερα. Πλέον το κράτος ακόμα πιο επιθετικά επιβάλλει στην νεολαία να είναι υπάκουη απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία καταργώντας κάθε υλικό συμφέρων των φοιτητών κάθε κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος. Είναι ένας άνευ προηγουμένου κατασταλτικός παράγοντας. Ο εκπαιδευτικός μηχανισμός ως φορέας της κυρίαρχης ιδεολογίας έχει ως στόχο να διαμορφώσει εκείνων τον φοιτητή που θα είναι όσο το δυνατό  ακίνδυνος και υπάκουος. Θέλει να του προσδώσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον κάνουν πιο παραγωγικό για το κεφάλαιο σαν εργαζόμενο.  Με το νόμο Διαμαντοπούλου αυτό οξύνεται ακόμα περισσότερο και είναι στοίχημα όλων μας και του ίδιου του φοιτητικού κινήματος αν θα καταφέρει να τον ανατρέψει για να διεκδικήσει ένα καλύτερο παρόν για να μπορέσει να υπάρχει , να αγωνίζεται και να νικά στο μέλλον.

Κατάργηση ασύλου.

Το άσυλο είναι μια λαϊκή κατάκτηση που έχει βαφτεί στην κυριολεξία με αίμα.  Η ευρεία συναίνεση στο ζήτημα του ασύλου στο κοινοβουλίου, όπως και σε όλο το νόμο, δεν σημαίνει αυτόματα και ευρεία συναίνεση στο επίπεδο της κοινωνίας.  Βέβαια το κράτος είχε από πριν φροντίσει να προετοιμάσει το έδαφος για την κατάργηση του είτε καταπατώντας το περιστασιακά είτε εγείροντας τον κοινωνικό αυτοματισμό( ότι δηλαδή εντός του ασύλου λαμβάνουν χώρα ποινικά κολάσιμες πράξεις).  Αυτό που συνέβαινε και παλεύουμε για να συνεχίσει να συμβαίνει εντός του ασύλου είναι ότι λειτουργεί προωθητικά για το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα.  Το άσυλο εξασφαλίζει την ελεύθερη έκφραση ,όχι μόνο σε ακαδημαϊκό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, είναι ο χώρος εκείνος όπου οι διαφορετικές απόψεις εκφράζονται μέσα από τις διαδικασίες των συλλόγων με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και ο καθένας επιλεγεί συμβάλλοντας και αυτός με τη σειρά του στις αποφάσεις (κάτι που δύσκολα γίνεται στους εργασιακούς χώρους).  Είναι ο χώρος όπου πορείες φοιτητών και εργαζομένων καταλήγουν εκεί κάνοντας συντονιστικά, προστατεύοντας τον κύριο όγκο της πορείας από την κρατική καταστολή.  Η κατάργηση αυτού μπορεί να σημαίνει μια νίκη της κυβέρνησης έναντι των λαϊκών αγώνων, δεν σημαίνει όμως ότι το φοιτητικό κίνημα δεν θα παλέψει για να υπάρχει ξανά άσυλο.  Το άσυλο είναι κατάκτηση πολλών ετών , ανήκει σε όλο το λαό, αποτελεί πεδίο ανάπτυξης κινηματικών αντιστάσεων και αυτό είναι που επί της ουσίας «ενοχλεί» τις  εκάστοτε κυβερνήσεις.  Η ύπαρξη δηλαδή ενός χώρου όπου η ιδεολογική και φυσική τρομοκρατία βρίσκει αντιστάσεις και αυτές με τη σειρά τους κάνουν τους αγώνες των φοιτητών κτήμα όλο του λαού.  Καταργούν το άσυλο επειδή φοβούνται τους αγώνες μας, επειδή τολμάμε να συγκρουόμαστε και να νικάμε.

Διάλυση πτυχίων.

Καταργούνται τα πτυχία όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Δηλαδή το πτυχίο δεν μας εξασφαλίζει επί της ουσίας κανένα επαγγελματικό δικαίωμα αλλά αντικαθίσταται από πιστωτικές μονάδες. Αποσυνδέεται δηλαδή η εκπαιδευτική διαδικασία από την κατοχύρωση δικαιωμάτων και συνδέεται με τον ατομικό φάκελο προσόντων. Πιστωτικές μονάδες που μετρώνται ανάλογα με το πόσα μαθήματα έχεις περάσει,πόσα σεμινάρια έχεις παρακολουθήσει, πόσα μεταπτυχιακά έχεις κάνει. Συνεπώς οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των φοιτητών αφού ο καθένας θα προσπαθεί να μαζέψει όσο το δυνατό περισσότερες πιστωτικές μονάδες για να είναι «καλύτερος» από τον συνάδελφό του και στο τέλος να μείνει άνεργος. Αυτό σε συνδυασμό με την ψήφιση του εθνικού πλαισίου επαγγελματικών προσόντων δημιουργούν εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων και ωθούν όλο και περισσότερους στον κύκλο της κατάρτισης-εργασίας-ανεργίας-επανακατάρτισης. Οι πιστωτικές μονάδες επί της ουσίας δημιουργούν εκείνους τους όρους που θα κάνουν τους φοιτητές να σκέφτονται και να δρουν ατομικά και το μόνο που εξασφαλίζουν είναι ότι ωθούν την νεολαία στην ανεργία και σε ένα μέλλον χωρίς δικαιώματα.
 Αυταρχικές διοικήσεις. 
Οι διοικήσεις των ιδρυμάτων θα αποτελούνται από 8 ενδοπανεπιστημιακούς και 6 εξωπανεστημιακούς. Αυτοί θα αποτελούν το συμβούλιο διοίκησης που θα έχει όλες σχεδόν τις εξουσίες και η παρέμβαση των φοιτητικών συλλόγων εντός αυτού θα είναι αδύνατη. Θεσμοθετούνται δηλαδή διορισμένες από το υπουργείο διοικήσεις για να επιβάλλουν τη μεταρρύθμιση εντός των ιδρυμάτων. Οι φοιτητικοί σύλλογοι, ειδικά στο ΕΜΠ, είχαν κατακτήσει με την συνεχή παρέμβαση και την παρουσία τους να κάνουν τις συγκλήτους ανοικτές, δηλαδή να τις παρακολουθεί όσο το δυνατό μεγαλύτερος αριθμός φοιτητών και εργαζομένων του ιδρύματος.  Απαιτούσαν την υλοποίηση των αποφάσεων τον φοιτητικών συλλόγων με μαζικό και ταυτόχρονα δυναμικό τρόπο. Πλέον με το νέο καθεστώς στη διοίκηση όχι μόνο δεν θα  γίνεται τίποτα ανοιχτό αλλά και η ίδια η παρουσία των φοιτητών θα βρίσκεται στο πρόσωπο ενός  εκπροσώπου!! Αυτό καταστρατηγεί κάθε δημοκρατική κατάκτηση εντός των πανεπιστημίων, τα αυταρχικοποιεί ακόμα περισσότερο και εκτοπίζει τους αγώνες των φοιτητών και την αγωνιστική παράδοση του φοιτητικού κινήματος μέσω των δοτών και διορισμένων εκπροσώπων του υπουργείου που θα κάνουν ότι θέλουν μέσα στα ιδρύματα εις βάρος των φοιτητών. Στο χέρι μας είναι να μην αφήσουμε το μακρύ χέρι της κυβέρνησης και του υπουργείου μέσα στο σχολές να αποφασίζει για εμάς, να εφαρμόζει το νόμο και να διαλύει το μέλλον μας.

Κατάργηση μέριμνας.

Αναιρείται πλέον η υποχρέωση του κράτος στην φοιτητική μέριμνα και το βάρος μετακυλήσεται στην ανταποδοτικότητα τόσο για το ίδρυμα όσο και για τους φοιτητές. Το κουπόνι του φοιτητή σημαίνει ότι όσο καλός είναι ο φοιτητής στην απόδοσή του θα έχει και αντίστοιχες παροχές. Αυτό δεν σημαίνει απλά όξυνση του ανταγωνισμού αλλά και συνολικότερη πειθάρχηση των φοιτητών για να μην έχουν μεγάλο υλικό κόστος. Επίσης αυτό σημαίνει για το ίδρυμα ότι υποχρεούται να εφαρμόσει κάθε επιταγή του υπουργείου για να έχει χρηματοδότηση. Αυτό για παράδειγμα μπορεί να το πετύχει προσελκύοντας και άριστους φοιτητές ανταγωνιζόμενος τα υπόλοιπα ιδρύματα αλλά και με πιεστικότερη καθημερινότητα για τους φοιτητές για να αριστεύσουν. Όσο καλύτερη είναι η αναλογία του λόγου πτυχιούχων/εισαχθέντων τόσο καλύτερη θα είναι η χρηματοδότηση. Συνεπώς για το φοιτητικό σώμα τίθεται το εκβιαστικό δίλημμα: γρήγορη αποφοίτηση ή διαγραφή.  Οδηγούμαστε λοιπόν στην έμμεση επιβολή διδάκτρων, στην κατάργηση κάθε παροχής, στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης.
Το αντιδραστικό τοπίο που διαμορφώνεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι εκβιαστικές μεθοδεύσεις κυβέρνησης-υπουργείου έχουν θέσει εξ αρχής το δίλημμα: κανονικότητα και ενσωμάτωση της ήττας ή αγώνας για την ανατροπή του νόμου.  Απέναντι σε ένα νόμο που οξύνει το τρίπτυχου του ανταγωνισμού-ατομισμού-πειθάρχησης και το θέτει εντός των ιδρυμάτων με τους πιο δυσμενείς για το φοιτητικό σώμα όρους : σκύψε το κεφάλι-διάβασε-πλήρωνε-διαγράψου-μείνε άνεργος δεν έχουμε πάρα να αντιδράσουμε.  Πρέπει να δείξουμε ,σε όσους πιστεύουν πως το φοιτητικό κίνημα δεν δίνει μάχες και δεν νικά, πως εμείς θα είμαστε αυτοί που θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για την ανατροπή του νόμου, για να φέρουμε μαζί μας όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται, για να τους δείξουμε πως άμα θέλουν έναν λαό εξαθλιωμένο,στην ανεργία και την ανέχεια δεν θα τους περάσει. Χρέος μας είναι η ανατροπή τους.  Μας θέλουν με σκυμμένο το κεφάλι μέσα στο αμφιθέατρο να διαβάζουμε και να κρατάμε σημειώσεις, σαν να μην συμβαίνει τίποτα ,αλλά το φοιτητικό κίνημα έχει επιλέξει τα αμφιθέατρα των συνελεύσεων και των καταλήψεων, το δρόμο των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων.



Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!